J-rock, czyli japoński rock

J-rock (skrócona wersja nazwy japanese rock) to jeden z najpopularniejszych nurtów japońskiej muzyki rozrywkowej. Za nazwą J-rock kryje się muzyka pełna życia, która w mgnieniu oka potrafi porwać słuchacza.

W latach 60. japońskie zespoły zaczęły czerpać z psychodelicznego rocka, który był w tamtym czasie bardzo popularny głównie w Stanach, ale nie tylko. W tamtym czasie Japończycy zaczęli eksperymentować również ze Space rockiem i innymi gatunkami.

The Mops

W latach 70. j-rock zaczął się zmieniać. Styl stał się bardziej folkowy, a wokaliści i autorzy tekstów zaczęli rozwijać własny warsztat pisarski. Jednym z nich był Kazuki Tomokawa. Ponadto zespoły takie jak Cosmos Factory i Kenso również znajdowały własne dźwięki, które były jednak bardziej progresywne niż folk.

W latach 80. japońska muzyka rockowa zaczęła zmieniać swój wygląd oraz brzmienie i tak narodził się Visual Kei. Termin ten odnosi się do bardzo wyrazistych stylów ubioru i makijażu. X Japan to jeden z najbardziej znanych zespołów tego nurtu. W latach 80. zaczął pojawiać się także japoński rock alternatywny.

X Japan

Lata 90. przyniosły japońskiej muzyce rockowej rozkwit. Popularność takich zespołów jak Melt Banana, Eastern Youth, Number Girl i Bloodthirsty Butchers bardzo w owym czasie wzrosła.

J-rock obecnie, jest bardzo zróżnicowany i obejmuje wiele różnych stylów. Soft rock, rock alternatywny, a także punk, metal, metal symfoniczny, muzyka elektroniczna, hip-hop to tylko kilka z nurtów, które są w nim obecne. Do najpopularniejszych obecnie zespołów należą m.in. The Gazette, X Japan, Maximum the Hormone, D’EspairsRay, L’Arc~en~Ciel, Miyavi, Girugamesh, czy Dir en grey. Japoński rock od zawsze był miejscem, gdzie miesza się styl, kultura i muzyka i tak już zostanie.

Japońskie instrumenty od historii do współczesności – taiko (太鼓)

Nazwa taiko (jap. 太鼓), choć oznacza „gruby bęben”, jest używana do określania nie tylko grubych bębnów, ale także wszystkich bębnów rozmaitych kształtów i rozmiarów. Dziś z taiko kojarzona jest relatywnie nowoczesna sztuka japońskich zespołów bębnowych (kumi-daiko).

W ciągu ostatnich 50 lat od czasu powstania kumi-daiko, liczba zespołów bębnowych wzrosła do ponad 8 tysięcy! Dziś grupy taiko korzystają nie tylko z muzycznych tradycji japońskich, ale i nurtów światowych. Muzyka wykonywana na taiko jest pierwszym gatunkiem oryginalnej muzyki japońskiej, która rozpowszechniła się w świecie.

Taiko podczas wojen, świąt i obrzędów religijnych

Podejrzewa się, że styl gry na taiko przyszedł do Japonii wraz z buddyzmem z Indii. Fala kulturalnych wpływów z Chin i Korei zatrzymała się w dużej części około roku 900 i od tego czasu dalszy rozwój taiko należy przypisywać jedynie japońskim rzemieślnikom. Rzekomo po raz pierwszy taiko zastosowano  jako instrument wojenny do zastraszenia wroga. Dźwięk taiko, jako jedyny słyszalny instrument na otwartym polu, podczas batalii wojennych służył do wydawania komend i koordynacji działań wojennych. Oprócz użytku martyrologicznego było również używane w bardziej kulturalnych okolicznościach, na przykład w muzyce dworskiej – gagaku. Gagaku jest najstarszą i jedyną współcześnie graną dworską muzyką. Bębny, na których gra się gagaku są najbardziej eleganckimi, pięknie zdobionymi instrumentami spośród wszystkich instrumentów japońskich. Siła dudnienia taiko byłą również kojarzona z bogami, dlatego przywłaszczyły sobie ten symbol wszystkie religie Japonii.

Rycina ukiyo-e autorstwa Utagawy Kunisady przedstawiająca wojowników z bębnem taiko (XVIII w.)

Jak podaje Daihachi Oguchi z Osuwa-Daiko, około 4 tys. lat temu w okresie Jōmon, dźwięk taiko był sygnałem do różnych zajęć i sygnałem alarmowym w wioskach, np. gdy myśliwi wychodzili z wioski lub, gdy zbliżał się sztorm. Sygnały ogłaszane przy pomocy taiko, tak wrosły się w świadomość ludzi, że zaczęto poczytywać taiko jako miejsce, gdzie mieszka bóg. Z czasem, gdy takie wierzenia utrwalały się coraz bardziej, uderzać w bęben mogli tylko święci mężczyźni: kapłani lub mężczyźni, którzy otrzymali specjalne pozwolenie od kapłanów. Od czasu rozwoju religii shintoistycznej i buddyjskiej – zwyczaj ten pozostał. Dlatego też instrumentami, które znaleziono w miejscach kultu i świątyniach (shintoistycznych i buddyjskich) były właśnie bębny.

Niektóre sekty buddyjskie używają taiko jako reprezentanta głosu Buddy. Podczas tańców w trakcie trwania święta Obon obrządki buddyjskie odbywaja się z towarzyszeniem taiko. Z uderzaniem w taiko modlono się do bóstw shintoistycznych na wsiach, odbywały się też festiwale ludowe. Właśnie muzyka dawnych festiwali i świąt – stworzyła trwałe źródło rytmów, które do dziś są studnią bez dna, dla współczesnych bębnistów czerpiących inspiracje z tradycyjnych wzorców. W tym czasie grano na taiko tylko solo, ewentualnie podczas specjalnych okoliczności w parach. Zespoły bębnów powstały znacznie później.

Nowożytna historia taiko

Bębny taiko we współczesnej wersji, czyli zespołowej kumi-daiko są fenomenem, który narodził się w 26 roku Shōwa (1951 rok). Daihachi Oguchi stworzył styl i przyczynił się do obecnego boomu bębnów. Był jazzowym perkusistą i natknął się na stare utwory muzyczne skomponowane specjalnie na taiko. Zdecydował się zagrać tę muzykę dla świątyni Osuwa i skomponował aranżację jazzową. Nie mógł się nadziwić, że na taiko nigdy nie grano w zespołach. Zerwał z tradycją i stworzył zespół bębnowy, który składał się z bębnów różnej wielkości, a różnorodność muzycznych głosów szybko wyznaczyły odpowiednie role w jego aranżacjach. Dynamiczny i porywający styl kumi-daiko stał się niekwestionowanym hitem i powstało wiele grup w Hokuriku (region Japonii). W 1957 roku powstało Stowarzyszenie Entuzjastów Hokuriku Odaiko, a w następnym roku powstało Stowarzyszenie Hokuriku Taiko. Pojawienie się telewizji wzmogło popularność zespołowego stylu gry na bębnach.

Taiko stało się bardziej prestiżowe, gdy w 1970 roku, japoński rząd przeznaczył fundusze na zachowanie znaczących elementów kultury (w tym też muzykę taiko), które stopniowo zanikały po wojnie. Wiele lokalnych społeczności uzyskane środki przeznaczały na rozwój grup taiko. Niektóre z tych grup wykorzystywało lokalne rytmy festiwalowe, inne prosiły o napisanie muzyki przez dobrze znane grupy taiko.

Artysta z zespołu Ondekoza na scenie podczas występu

Wraz z sukcesem podróżujących po całym świecie zespołów taiko, takich jak Kodo i Ondekoza, podobne zespoły zaczęły powstawać również w innych krajach, takich jak Stany Zjednoczone i Kanada, a także w Europie, Australii i Ameryce Południowej. Obecnie taiko przeżywa boom popularności na całym świecie, a szczególnie w Ameryce Północnej, gdzie gra na nich ok. 150 zespołów. Zważywszy jednak na fakt, że większość z nich nie ma żadnego finansowego wsparcia, a bębniści instrumenty muszą wykonywać sami – z beczek po winie – liczba ta jest wręcz fenomenalna.

Źródła zdjęć: ukiyo-e.org, nagano.jp

Posłuchaj 10 największych japońskich hitów 2019!

Według rankingu Oricon, czyli firmy zajmującej się statystykami dotyczącymi rynku muzycznego i gier komputerowych w Japonii, najlepiej sprzedawanym singlem w 2019 był „サステナブル” (Sasutenaburu) co oznacza zrównoważona od angl. słowa „sustainable”. Oprócz tego zespół AKB48 zajął też 2 miejsce singlem pod tytułem „ジワるDAYS”.

Posłuchajcie przebojów z zestawienia Oriconu:

Miejsce Artysta Tytuł utworu  Teledysk
1 AKB48 „Sasutenaburu”

サステナブル

4 AKB48 „Jiwaru DAYS”
ジワるDAYS
3 乃木坂46 Sing Out!
4 乃木坂46 „Yoake made tsuyogaranakute mo ī”

夜明けまで強がらなくてもいい

5 欅坂46 „Kuroi hitsuji”

黒い羊

6 BTS Lights/Boy With Luv
7 BRAVE
(初回限定盤/DVD付)
8 日向坂46 „Kyun”

キュン

oficjalna strona
9 日向坂46

„Kon’nani suki ni natchatte ī no?”

こんなに好きになっちゃっていいの?

10 日向坂46 „Doremisorashido”

ドレミソラシド

oficjalna strona

zdj. ze strony: nadareshiki.site

Nōkan – nieziemski flet na ziemskiej scenie.

Nōkan (能管) należy do grupy fletów poprzecznych – wykonany z bambusa, służy do wydobywania wysokich, mających wzbudzić w odbiorcy poczucie niepokoju, dźwięków.

Instrument ten używany jest w tradycyjnym japońskim teatrze Nō, który rozwinął się około VIII w. n. e. Przedstawienia ukazują często wyczyny bohaterów, walkę dobra ze złem czy wydarzenia z życia bogów. Z tymi ostatnimi najbliżej związany jest Nōkan – najczęściej słychać go, gdy na scenie pojawia się postać nie z tego świata.

Nōkan to jedyny melodyczny instrument wykorzystywany we wspomnianym teatrze.towarzyszą mu kotsuzumi, otsuzumi i taiko. Gra na flecie wymaga bardzo wysokich umiejętności, ale też efekt jest zniewalający.

Źródło zdjęcia: www.wamonobito.com

Shō – ciekawy instrument

Shō – tradycyjny japoński instrument z grupy aerofonów. Jego powstanie datuje się na VIII wiek naszej ery – w okresie Nara w Japonii. Skonstruowany został na podstawie wynalazku chińskiego nazywanego sheng.

Instrument składa się z 17 bambusowych rurek różnej długości, z których każda zakończona jest metalowym przedłużeniem. W rurki dmie się tak, jak w harmonijkę ustną.

Mayumi Miyata

Jedną z bardziej znanych współczesnych artystek grających na Shō jest Mayumi Miyata popularyzująca tradycyjny instrument na całym świecie. Współpracuje z innymi artystami muzyki regionalnej, jak na przykład islandzki muzyk Björk.

Źródła zdjęć: sonica.jp/instruments, amati-tokyo.com/english/artist/miyata-mayumi.html

Zmarł Johnny Kitagawa

Johnny Kitagawa, a właściwie Hiromu Kitagawa, urodził się w 1931 roku w Los Angeles. W 1962 roku założył największą agencję talentów w Japonii – Johnny & Associates. Przez ponad 50 lat działalności agencji wypromował dziesiątki muzyków oraz boysbandów – w tym SMAP, Arashi, KAT-TUN. Przez wiele lat miał monopol na tworzenie boysbandów w Japonii. Jego podopieczni są największymi gwiazdami w Japonii – są nie tylko muzykami, ale też aktorami, modelami, prowadzą własne programy rozrywkowe.

W 2011 roku został wpisany do Księgi Rekordów Guinessa za wyprodukowanie największej ilości singii, które zajęły pierwsze miejsca w ilości sprzedarzy.

Johnny Kitagawa zmarł wczoraj – 9 lipca 2019 roku, w tokijskim szpitalu. Przyczyną śmierci było pęknięcie tętniaka mózgu. Miał 87 lat.

Po jego śmierci japoński Twitter obiegły wiadomości z hasztagiem #ThankyouMrJohnny.

źródło zdjęcia: www.tokyohive.com

Shamisen 三味線

Shamisen (jap. 三味線) jest 3 strunowym instrumentem muzycznym, który na pierwszy rzut oka przypominać może banjo. Do Japonii sprowadzony został poprzez wyspy Ryukyu (na Ryukyu nazywany był „sanshin”) z Chin w drugiej połowie XVI wieku. Shamisen składa się z czworokątnego drewnianego pudła rezonansowego, pokrytego z dwóch stron skórą z kota, psa lub sztuczną.

Rycina przestawiająca damę grająca na shamisenie

Wygląd i budowa

Do pudła przymocowany jest mostek o długości około 88 cm. Struny uderza się i szarpie prawą ręką za pomocą plektronu, a wycisza 3 palcami lewej ręki. Shamisen wykorzystuje się jako instrument solowy i orkiestrowy.
Jest bardzo wiele szkół shamisenu: od tradycyjnych do nowoczesnych, które czerpią z inspiracji zachodnią muzyką, a nawet łączą shamisen z innymi instrumentami zachodnimi.

Strojenie

Strojenie shamisenu wygląda inaczej niż przy gitarze i innych instrumentach strunowych. Na początku muzyk stroi największą strunę ze swoim głosem lub z głosem śpiewaka. Następne 2 struny dostraja się do pierwszej. Zazwyczaj są 3 rodzaje strojenia: „hon-choshi”, „niagari-choshi” i „san-sagari”. Struny shamisenu wykonane są z jedwabiu. Dobre nastrojenie utrzymuje się tylko przez minutę, dlatego muzycy często w trakcie gry dostrajają instrument.

Skóra shamisenu

Do pokrycia pudła rezonansowego używa się 3 rodzajów skóry. Najwyższej klasy ze względu na najlepsze brzmienie jest shamisen wykonany ze skóry kota. Skóra kota jest bardzo droga, dlatego większość shamisenów robi się ze skóry psa. Oba rodzaje skór są trudne w utrzymaniu, a przede wszystkim trudno jest je naciągnąć i nałożyć na część zwaną „dou”. Przy niedostatecznym naciagnięciu skóry, dźwięk shamisenu jest bardzo słaby, z kolei przy nadmiernym naciągnięciu łatwo jest ją zerwać. Przechowywanie instrumentu także nie należy do najprostszych, ponieważ trzeba trzymać skóre w niezbyt ciepłym i niezbyt wilgotnym miejscu. Naciągnięta na shamisen skóra daje dobre brzmienie tylko przez 2 lata.

Skóra z kota

Shamisen ze skóry kota jest instrumentem w tradycyjnym stylu. Cena skóry jest wysoka, ponieważ używa się do tego celu tylko strony brzusznej, a z jednego kota można zrobić zaledwie jeden instrument.

Skóra z psa

Z jednego psa można zrobić kilka shamisenów, bo część brzuszna psa jest z reguły większa. Psia skóra jest mocniejsza od kociej, ale szybciej traci dobre brzmienie. Doskonała akustyka w nowoczesnych salach koncertowych sprawia jednak, że często shamiseny z psiej skóry dają lepsze brzmienie aniżeli te wykonane z kociej skóry.

Sztuczna skóra

Wielu użytkowników shamisenu chciało mieć shamiseny, których nie trzeba tak często wymieniać. W latach 80 wyprodukowano sztuczne skóry do shamisenu. Ten rodzaj skóry nie psuje się tak szybko, jak skóry naturalne, ale jest bardzo wrażliwy na gorąco. Wielu jednak shamisenistów woli tradycyjne shamiseny ze względu na cenę i przywiązanie do tradycji.

Shakuhachi 尺八 – japoński flet

 

Shakuhachi 尺八 jest z pewnością jednym z najbardziej znanych dętych, drewnianych instrumentów japońskich. Ma długość 54,5 cm i średnicę 4-5 cm,  jest fletem prostym, o bardzo prostej konstrukcji, wykonanym w całości z drewna bambusowego. Shakuhachi ma cztery otwory z przodu i jeden z tyłu, dlatego często nazywany jest po angielsku „fletem pięciootworowym”. Pięć otworów w zupełności wystarcza do wydawania pełnego zakresu dźwięków o specyficznych i przejmujących tonach.

W okresie Nara (710–794) grano na shakuhachi z sześcioma otworami (5 z przodu i 1 z tyłu), ale już w następnym okresie Heian (794–1192) ten typ fletu wyszedł z mody. W Muromachi (1333–1560) zaczęto grać na chińskim shakuhachi (zmodyfikowanym w Japonii) nazywanym hitoyogiri, z pięcioma otworami, o długości 33, 3 cm. stał się on bardzo popularny wśród wędrownych mnichów, kupców i samurajów niskiej rangi.

Okres Azuchi-Momoyama (1573-1603) był znaczący dla historycznego rozwoju wielu instrumentów. Prymitywny flet prosty przez modyfikację stał się artystycznym shakuhachi.

Od 1600 r., w okresie Edo, wędrowni mnisi zaczęli grać na dłuższym flecie (54,5 cm.). Na shakuhachi pierwotnie grano podczas obrzędów i praktyk zenistycznych i prawdopodobnie dlatego, mimo że shakuhachi stał się w pełni instrumentem używanym przez artystów niezwiązanych z praktykami religijnymi, partie solowe o zabarwieniu religijnym ciągle uważane są za najważniejsze formy muzyki na shakuhachi. Z czasem zaczęto grywać utwory muzyczne bez zabarwienia religijnego na shakuhachi razem z shamisenem i koto. Obecnie ten drewnanity japoski flet cieszy się popularnością jako instrument solowy, w zespołach klasycznych (z koto i shamisenem) i orkiestrowych w towarzystwie instrumentów zachodnich.

 

źródła zdjęć: hida.jp, rounanusi.jp

Koto 琴 – tradycyjny instrument strunowy

 

Kiedy myślimy o tradycyjnej japońskiej muzyce, z pewnością niewielki instrument przypominający gitarę, czyli shamisen, to pierwsze skojarzenie. Istnieje jednak wiele innych japońskich instrumentów o wyjątkowym kształcie. Koto 琴 jest 13-strunowym instrumentem drewnianym o długości od 160 cm do 200 cm i szerokości 20 centymetrów. Ma łukowaty, zakrzywiony kształt. Tony ustawia się ruchomymi mostkami, umieszczonymi pod każdą jedwabną struną. Na palec wskazujący, środkowy i na kciuk zakłada się tzw. „paznokcie” (tsume), specjalne nakładki do gry.

Tsume

Historycy przyjmują, że koto narodziło się pomiędzy V i III wiekiem przed naszą erą. Pierwotnie miało tylko 5 strun, później liczba strun wzrosła do 12 i ostatecznie do 13. Do Japonii 13-strunowe koto zostało sprowadzone w okresie Nara (710-794). Przed wiekami, w Chinach, koto przyrównywano do smoka rozciągniętego na ziemi, dlatego niektóre części tego instrumentu zapisywane są chińskimi ideogramami, np.: grzbiet smoka (ryuko), ogon smoka (ryubi).

Na koto grywano w zespołach złożonych z innych instrumentów strunowych i dętych. Ostatecznie jednak zaczęto na nim grać również solo. Dziś można usłyszeć grę na koto z shamisenem i shakuhachi lub jako akompaniament do pieśni. Podczas Świąt Nowego Roku muzykę duetu złożonego z koto i shakuhachi często można usłyszeć jako tło muzyczne w radiu czy w telewizji. Podczas wiosny, gdy zaczynają kwitnąć wiśnie, nieodłącznym elementem jest wszechobecny w mediach utwór Sakura, sakura, grany na koto.

Panie w tradycyjnym kimono grające na koto

Japończycy rzadko słuchają tradycyjnej muzyki japońskiej na żywo, o wiele częściej za to chodzą na koncerty klasycznej muzyki europejskiej. Już niedługo ma wejść do szkół nowy program wychowania muzycznego skoncentrowanego na nauce gry na tradycyjnych instrumentach. Dziś uczniowie obowiązkowo uczą się gry na flecie prostym i pianinie. W szkole średniej i na uniwersytecie w ramach zajęć klubowych istnieje szansa nauki, ale nauka gry na koto czy na innych instrumentach tradycyjnych nie jest łatwo dostępna.

Na początku grano na koto tylko na dworach, a później grali na nim głównie niewidomi muzycy (w większości wypadków japońską muzykę prenowożytną grali niewidomi artyści, mnisi i dworzanie). W XVII wieku (okres Edo) Yatsuhashi Kengyo (1614-1685) jeden z niewidomych mistrzów gry na koto odniósł sukces jako solista. W ten sposób został ojcem nowoczesnej muzyki koto. Jedną z jego najbardziej znanych kompozycji jest Roku-dan. W XX wieku Michio Miyagi (1894-1956), który także był niewidomym muzykiem koto, wprowadził zachodnią muzykę do repertuaru. Jego słynna na świecie kompozycja nosi tytuł Haru-no umi („Wiosenne morze”), skomponowana na koto i na shakuhachi.

 

źródła zdjęć: wagakki-ichiba.com, 4yuuu.com

„Szła dzieweczka do laseczka…” po japońsku?!

Wiecie, że piosenka „Szła dzieweczka do laseczka”, znana chyba przez większość Polaków jest śpiewana także w Japonii? Co ciekawe wielu Japończyków uważa, że jest to ich własna piosenka! Dziś przedstawimy jak wygląda ona w języku Japońskim. Poradzicie sobie z zaśpiewaniem? 😉

Mori e ikimashou

Mori e ikimashou musume san (ahaha)
Tori ga naku (ahaha) ano mori e
Bokura wa ki o kiru kimitachi ha (ahaha)
Kusakari no (ahaha) shogoto ni
rararara rararraa raraarara
rararara rararraa raraarara
rararara rararraa raraarara
rarara rarara rarara

Ohiru no yasumi nya musume san (ahaha)
Manmarui (ahaha) wa o tsukuri (ahaha)
Hanashi o shinagara omoshiroku (ahaha)
Obentou (ahaha) tabemashou
rararara rararraa raraarara
rararara rararraa raraarara
rararara rararraa raraarara
rarara rarara rarara

Shigoto ga sundara musume san (ahaha)
Hana no saku (ahaha) kusabara de
Minna de te o kumi genki yoku (ahaha)
Utaimashou (ahaha) odorimashou
rararara rararraa raraarara
rararara rararraa raraarara
rararara rararraa raraarara
rarara rarara rarara

Oczywiście warto przy śpiewaniu posiłkować się podkładem muzycznym, który bez problemu znajdziemy na youtube i nie tylko! 🙂

Biwa

 

Biwa to tradycyjny instrument japoński, rodzaj czterostrunowej lutni z płaską tylną ścianą pudła rezonansowego. Jedwabne struny biwy szarpie się podczas gry drewnianym plektronem. Biwa służy często jako akompaniament do pieśni solowych i jako instrument zespołowy do wykonywania utworów klasycznych, na przykład w dworskiej muzyce gagaku – wtedy nazywana jest gagaku-biwa.

Od okresu Heian (794-1192) na biwa nazywanej „jishin-biwa” grano do akompaniowania buddyjskim, śpiewnym recytacjom.

W okresie Kamakura ( 1192–1333) powstał nowy typ muzyki nazwanej „katarimono” (styl narracyjny), do którego używano instrumentu zwanego „Heike-biwa”.

Od drugiej połowy XVI wieku zaczęły powstawać nowe odmiany biwa: „satsuma-biwa”, „chikuzen-biwa”. Od tradycyjnej „gagaku-biwa” różnią się wielkością pudła rezonansowego (są mniejsze), mają wyższe podstawki i cieńsze struny. Plektron do szarpania strun jest większy, a instrument trzyma się prawie pionowo („gagaku-biwa” trzyma się poziomo).

Do dziś zachowała się tradycja gry na biwa, działa wiele szkół, a zespoły i soliści biwy koncertują po świecie.

Największe Japońskie Hity 2012

Ostatnim razem przedstawialiśmy największe polskie hity ubiegłego roku. Tym razem prezentujemy największe japońskie przeboje muzyczne 2012!

Ten rok zdecydowanie należało do grupy AKB48. Dziewczyny wydały 6 singli a wszystkie utwory zaraz po wydaniu trafiły na 1 miejsca w rankingach. Za swoje osiągnięcia zespół został nagrodzony na The Japan Record Awards.

 

AKB48AKB48 : GIVE ME FIVE! 

http://www.youtube.com/watch?v=SuhiIItERLo

AKB48 jest dziewczęcą grupą wokalną. Zespół składa się  z 3 grup – Team A, Team K  i Team B.  Zespół posiada swój własny teatr w tokijskiej dzielnicy Akihabara.

 

 

AKB48 Manatsu no sounds goodAKB48: Midsummer sounds good! (真夏のSounds good!)

http://www.youtube.com/watch?v=MBuJ5R2KBKo

W tej chwili AKB48 składa się ok. 100 dziewcząt! Przed każdym wydaniem nowego singla odbywają się wybory przeprowadzane wśród fanów.

 

 

AKB48 Gingham CheckAKB48: Gingham Check(ギンガムチェック)

http://www.youtube.com/watch?v=XHdcW2axwMk

Podczas wyborów wybierane są dziewczęta, które będą uczestniczyć w nagraniach kolejnego singla.

 

 

kyary pamyu pamyuKyary Pamyu Pamyu(きゃりーぱみゅぱみゅ)– Fashion Monster

 http://www.youtube.com/watch?v=GivkxpAVVC4

 Kyary Pamyu Pamyu jest japońską wokalistką i modelką. Jej debiutancki utwór zajął I miejsce w dziedzinie Elektro w rankingu iTunes w Belgii i Finlandii.

 

 

one ok rockONE OK ROCK : The Biginning 

http://www.youtube.com/watch?v=Hh9yZWeTmVM

ONE OK ROCK jest japońskim emo-metal-rockowym zespołem. Członkowie zespół zawsze umawiali się na próby o godzinie 1 w nocy i od tego jest  nazwa zespołu.

 

*Wszystkie zdjęcia pochodzą z oficjalnych kanałów gwiazd na YouTube.