Letni sezon w japońskiej telewizji. Część II

Jakiś czas temu opowiedzieliśmy Wam i poniedziałkowych dramach; teraz czas na wtorki i środy!

Wtorek

TWO WEEKS (Fuji TV)

Remake koreańskiego serialu o tym samym tytule.

Skazany za morderstwo Daichi Yuki (w tej roli słynny Miura Haruma) dowiaduje się, że ma córkę i że jest ona chora na białaczkę. Mężczyna postanawia zostać dawcą.

W pozostałych rolach: Kyoko Yoshine (Last Cinderella, Beppinsan), Minami Higa (Code Blue, My Teacher); Takahiro Miura (Atak Tytanów, Eternal Zero)

Heaven?~ご苦楽レストラン~ Heaven? Gokuraku Restaurant (TBS)

Komedia opowiadająca o pracy w restauracji. Kan Iga pracuje w rodzinnej restauracji, jest szczery, jednak nie potrafi być miły, przez co nie jest lubiany zarówno przez swoich pracowników, jak i klientów. Jednak Kanako Kurosu dostrzega w nim potencjał i zaprasza do współpracy w jej nowopowstającej francuskiej restauracji. Czy restauracja, w której Kanako zebrała pozornie przypadkowych ludzi odniesie sukces?

Obsada: Satomi Ishihara (Rich Man, Poor Woman, Unnatural); Sota Fukushi (Bleach, Koinaka); Jun Shison (Kiss that kills, From Five to Nine); Masanobu Katsumura (Hero, Code Blue, Doctor X)

スカム Scums (TBS)

Seijitsu Kusano, absolwent prestiżowego uniwersytetu, traci pracę. Postawiony pod ścianą przez wydatki na chorobę ojca oraz ciążacy na nim kredyt studencki postanawia podjąć nową „pracę” metodą na wnuczka.

Obsada: Yôsuke Sugino (Good Morning Call);Tomoya Maeno (The Kirishima Thing, Koinaka); Maika Yamamoto (Assassination Classroom )

Środa

刑事七人 シーズン5 Keiji 7 nin season 5 (TV Asahi)

5 sezon popularnego serialu detektywistyczengo. Kolejne przygody policjantów z 12 Sekcji – sekcji początkowym celem było znalezienie jakiegoś zajęcia dla policjantów których nie można zwolnić, ale do niczego się nie przydadzą.

Obsada: Noriyuki Higashiyama (Genji monogatari, Trick) Seiichi Tanabe (Dear sister, 3nen A gumi) Kana Kurashina (Mother, Cain to Abel), Shirasu Jin (Gakkou no Kaidan),Takashi Tsukamoto (Kitarazu Cat’s Eye, Taira no kiyomori) Kōtarō Yoshida (Mozu, Ossans Love) Kin’ya Kitaōji (Doctor X, Hanzawa Naoki)

偽装不倫 Gisou Furin (NTV)

32-letnia Hana Shoko jest singielką, która marzy o tym żeby wziąć ślub. Podczas samotnej podróży, poznaje młodszego mężczyzne, którego okłamuje, że jest mężatką. Ten proponuje jej romas.

Występują: An (Youkai ningen bem, Date: koi to wa donna mono kashira), Hio Miyazawa (Kiss that kills, Kounodori), Yukie Nakama (Trick, Gokusen) Shosuke Tanihara (Tenshi no Koi, Lobe shuffle)

HiGH&LOW THE WORST EPISODE.O (NTV)

Kolejna część z serii o młodych buntownikach. W rolach głównych muzycy z japońskiego zespołu RAMPAGE : Kazuma Kawamura oraz Hokuto Yoshino. W pozostałych rolach: Yuki Yamada (Manbiki kazoku, 3nin no papa) Gôki Maeda (Mars, Gokusen)

びしょ濡れ探偵 水野羽衣 Bishonure Tantei Mizuno Hagoromo (TV Tokyo)

Studentka Mizuno Hagoromo ma dość unikalną zdolność – po oblaniu wodą cofa się w czasie. Dzięki swoim umiejętnościom, pomaga bratu, który jest detektywem, rozwiązać trudne sprawy.

Występują: Ohara Sakurako (The Liar and His Lover, Koinaka) Yuma Yamoto (Chihayafuru, Gomen ne Seishun) Ohori Kouichi(Strawberry Night, Zenkai Girl)

źródło: matome.naver.jp

Letni sezon w japońskiej telewizji. Część I

Japońska telewizja niewątpliwie różni się od naszej, nie mam w tym przypadku na myśli tylko tych ciekawych japońskich teleturniejów, które ze swojej kreatywności znane są na całym świecie.

Japoński świat seriali również różni się nieco od naszego. Ciężko w Japonii znaleźć telenowelę na której wychowały by się dwa pokolenia, bo w telewizji leci już 30 lat.

Japończycy wolą proste formy – serial zazwyczaj leci przez jeden sezon, który trwa 3 miesiące. Popularne seriale oczywiście doczekują się swoich kontynuacji, ale rzadko kiedy lecą one jednym ciągiem przez całe lata. Na dobre trzeba poczekać.

Najbliższy sezon – sezon letni rozpoczyna się w lipcu i kończyć się będzie we wrześniu. Sprawdźmy , co przygotowuje dla fanów japońska telewizja.

W części pierwszej opiszemy poniedziałkowe seriale – już niedługo dodamy posty z resztą tygodnia 🙂

監察医 朝顔 Kansetsui asagao (FUJI TV)

Serial na podstawie mangi o tym samym tytule. Początkująca lekarka medycyny sądowej i doświadczony policjant łączą swoje siły w poszukiwaniu morderców. W roli głównej poraz pierwszy od 13 lat w GETSU9 – Juri Ueno, a towarzyszą jej: Saburo Tokito (Surivival Family, Gou) Tomoko Yamguchi (Kokoro ga pokitto ne, Long vacation ), Shunsuke Kazama ( Boku no ita jikan ) Mirai Shida (14 sai no haha ).

リーガル・ハート ~いのちの再建弁護士~ Legal Heart: inochi no saiken bengoshi (TV Tokyo)

Serial opowiadający o prawniku Seiichi Murakoshi (w tej roli Takashi Sorimachi). Jego specjalnością jest pomoc małym i średnim przedsiębiorstwom, które zmagają się z widem bankructwa. Wiele z tych osób oprócz problemów biznesowych zmaga się z prywatnymi. Seiichi stara się wszystkimi legalnymi środkami uratować swoich klientów od bankructwa. W pozostałych rolach: Eiko Koike (Haha ni naru , April Fools ), Horii Arata (Shima shima, GTO 2014), Isao Hashizume (Sandome no satsujin, Eien no 0).

簡単なお仕事です。に応募してみた Kantan na Oshigoto desu. Ni obo shite Mita. (NTV)

„To była prosta praca, dlatego aplikowałem” – tytuł jest najlepszym opisem tego serialu. Opowiada on o przygodach czwórki bohaterów, którzy szukają pracy, ale zadania które na pozór wydają się proste, lekkie i przyjemne, w rzeczywistości okazują się niebezpieczne. W rolach głównych: Iwamoto Hikaru, Shōta Watanabe, Ren Meguro, Maito Murakami – wszyscy czterej są członkami boysbandu Snow Man spod szyldu Johnny’s Jr.

僕はまだ君を愛さないことができる Boku wa Mada Kimi o Aisanai Koto ga Dekiru

Remake Tajwańskiego serialu. Historia miłosna o karierowiczce Yo Mitari (w tej roli Adachi Rika – Jimi ni sugoi, Suki tte ii na yo) i jej najlepszym przyjacielu Renie Ishida (Jin Shirasu- Gakkou no kaidan , Ashita no yakusoku ) . W dniu 29tych urodzin Yo przyjaciele zakładają się, że to z nich, które pierwsze weźmie ślub przez skończeniem 31 roku życia otrzyma od drugiego 300 tysięcy yenów. Ten zakład, jak i inne wydarzenia zmienią relacje między dwójką przyjaciół.

Już niedługo wtorek!

Źródło: matome.naver.jp

Źródło zdjęcia: www.pigout.pl

Japońscy aktorzy na zachodzie – cz. III Ken Watanabe

Ken Watanabe urodził się w 1959 w prefekturze Niigata, w Japonii. W wieku dziewiętnastu lat wyjechał do Tokio, by uczyć się aktorstwa. Jeszcze jako student został obsadzony w jednej z głównych ról w sztuce znanego reżysera Yukio Ninagawa. Rola ta przyniosła mu uznanie krytyków i popularność wśród widzów.

Na małym i dużym ekranie zadebiutował w 1984 roku rolami w serialu Senga moyu oraz filmie Setouchi shonen yakyu dan. Te i kolejne produkcje udowadniały jego talent i zapleczne aktorskie, dzięki czemu był jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w kraju.

Wielki przełom w jego karierze nastąpił w 2003 roku, kiedy zagrał w filmie Edawrda Zwick’a Ostatni samuraj. Za rolę Katsumoto otrzymał 6 nominacji do prestiżowych nagród – w tym do Oscara oraz Złotego Globu.

Uznanie zachodniej publiczności przyniosła mu również rola Generała Tadamichiego Kutibayashi w Listach z Iwo Jimy (2006). Wcześniej wystąpnił również w filmach Batman – początek oraz Wyznania gejszy (2005).

Ken Watanabe w Listach z Iwo Jimy (2006)

Równocześnie nie zadniedbywał rodzimego „podwórka” – za role w filmach Ashita no kioku (2006) oraz Shizumanu Taiyou (2009) otrzymał nagrody Japońskiej Akademii Filmowej.

W jego dorobku nie zabrakło również kasowych Hollywoodzkch hitów takich jak Incepcja (2010) – w której zagrał u boku takich sław jak Leonardo DiCaprio czy Tom Hardy, oraz Godzilla (2014). Obecnie możemy go oglądać na ekrach kin w filmie Pokemon: Detektwym Pikachu, a już za kilka dni premierę będzie miał kolejny film z jego udziałem Godzilla II: Król potworów.

Ken Watanabe nie raz udowodnił, że jest zdolnym aktorem – zarówno rodzimej publiczności jak i zachodniej. Miejmy nadzieję, że jego kariera będzie się rozwijać w takim tempie jak dotyczas.

Źródła zdjęć: www.zimbio.com www.filmweb.pl

Japońscy aktorzy na zachodzie – cz. II Rinko Kikuchi

Rinko Kikuchi urodziła się 6 stycznia 1981 roku w miasteczku Hadano niedaleko Tokio. Już w wieku 15 lat rozpoczęła swoją karierę w modelingu.

Swój filmowy debiut miała w filmie Ikitai (1999). Z czasem jej kariera zaczęła nabierać tempa – grywała w rodzimych filmach i serialach, jednak największy przełom w jej karierze miał nastąpić w 2006 roku. Wtedy to Rinko Kikuchi dała się poznać szerszej publiczności w filmie Alejandro González Iñárritu Babel. Zagrałą w tam głuchoniemą nastolatkę – Chieko Watayę, która nie potrafi poradzić sobie z uczuciami po stracie zmarłej samobójczą śmiercią matki. Specjalnie do tej roli Kikuchi nauczyła się języka migowego. Za rolę Chieko została nominowana do Oscara oraz Złotego Globu w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa.

Plakat filmu Babel (2006)

Dwa lata później wystąpiła w kolejnym amerykańskim filmie Niesmowici bracia Bloom (2008). Ponadto możemy ją oglądać w kasowych produkcjach Hollywood takich jak 47 roninów (2013) oraz Pacific Rim (2013) i Pacific Rim: Rebelia (2018).

Mimo, że po sieci krążą wieści, że Rinko Kikuchi nie jest doceniana w rodzimym show biznesie, my życzymy jej wszystkiego dobrego – najlepszych ról zarówno krajowych jak i zagranicznych, gdyż, bez wątpienia, jest ona niesamowicie zdolną aktorką.

źródła zdjęć: www.thefashionspot.com www.amazon.com

Japońscy aktorzy na zachodzie – cz. I Tadanobu Asano

Ten charyzmatyczny i niewątpliwie zdolny aktor rozpoczął karierę filmową w roku 1990 rolą w Bataashi Kingyo. Kolejne role przyniosły mu sławę i uznanie krytyków w Japonii. Pierwszym filmem, który zrócił na niego uwagę krytyków zachodnich był Maborosi w reżyserii Hirokazu Koreedy.

Dał się poznać rolami w filmach samurajskich Taboo (1999) oraz Zatoichi (2003) w którym grał u boku słynnego Beat’a Tekeshiego. Wiele filmów z jego udziałem wyszło też na polski rynek m.in. Jazda bez trzymanki – surrealistyczna historia, w której Tadanobu gra człowieka, który codziennie zabija swoją żonę, by po powrocie do domu zastać ją żywą; Świetlana przyszłość, gdzie wciela się w rolę introwertycznego Mamoru, który urzymuje konkat jednynie z meduzą.

Tadanobu Asano i Beat Takeshi w filmie Zatochi (2003)

Jednym z jego pierwszych Hollywoodzkich filmów był Thor (2011) oraz kolejna części Thor: Mroczny świat (2013) oraz Thor: Ragnarok (2017) w których wcielał się w rolę jednego z przyjaciół i wojowników tytułowego Thora. Występował także w innych kasowych filmach z aktorską obsadą – 47 roninów ( 2013) oraz Battleship: Bitwa o Ziemię (2012).

W 2016 roku na ekranach polskich kin mogliśmy podziwiać jego aktorską kreację w filmie Milczenie – dramacie opowiadającym o prześladowaniu chrześcijan w XVII-wiecznej Japonii.

Porównywany przez krytyków do Johnne’go Deepa Tadanobu Asano jest bezwątpienia jednym z najpopularniejszych aktorów obecnej dekady. Mimo, że często wybierał ryzykowne role w kontrowersyjnych filmach dał się poznać jako zdolny aktor z niebywałem kunsztem. Z niecierpliwością czekamy na jego kolejne role.

źródło zdjęć: imdb.com

Przewodnik po prefekturach – Saga 佐賀

Saga (jap. Saga-ken 佐賀県) leży na północno-zachodniej części wyspy Kyushu i jest jej najmniejszą prefekturą. Sąsiaduje z dwoma zbiornikami wodnymi – Morzem Japońskim i zatoką Ariake-kai, oraz z prefekturą Nagasaki oraz Fukuoka.

Historia

Dawniej, razem z prefekturą Nagasaki, tworzyła prowincję Hizen. Od starożytności region ten słynął z uprawy ryżu. Położenie Sagi sprawiło również, że pełniła ona funkcję pośrednika między Japonią a resztą Azji. Między innymi dzięki temu w starożytności rozwinęło się wiele wiosek, których pozostałości można podziwiać po dziś dzień.

Podczas restauracji Meiji wybitne osobowości z tej prefektury przyczyniły się do modernizacji kraju – nazwano ich „Siedmioma mędrcami z Sagi”. W świątyni Saga-jinja znajduje się pamiątkowy kamień z ich portretami.

Atrakcje turystyczne

  • Yoshinogari – park tematyczny na terenie dawnej osady z okresu Yayoi (300 r.pn.e. 0 300 n.e.), gdzie odkryto dziesiątki ziemianek, spichlerzów i ponad 2000 grobów. To największe tego typu miejsce w Japonii.

  • świątynia Yutoku Inari – poświęcona bogini ryżu, dostatku i lisów Inari, jedna z trzech największych świątyń Japonii poświęconych temu bóstwu

  • miasta Arita i Imari – pierwsze miejsca w Japonii, gdzie ponad 400 lat temu zaczęto produkować naczynia ceramiczne. W mieście Arita warto odwiedzić muzeum ceramiki, natomiast w Imari, mieście portowym, z którego eksportowano ceramikę Arita, można podziwiać i nabyć szczególny gatunek ceramiki Arita-yaki, czyli Imari-yaki.

  • zamek Karatsu – zbudowany w 1608 r. z pozostałości po rozebranym zamku Nagoya. Obecna siedziba jest rekonstrukcją pochodzącą z 1966. W środku znajduje się muzeum historii zamku oraz ceramiki Karatsu. Z najwyższej kondygnacji można podziwiać przepiękny widok na zatokę Karatsu, miasto oraz sosnowy las.

 

 

źródła zdjęć: kotobank.jp, bungo.or.jp, con-quest.tv, karatsu-kankou.jp, 4travel.jp, ricelala.com

Przewodnik po prefekturach – Iwate 岩手

 

Iwate 岩手 to prefektura o najmniejszej gęstości zaludnienia zaraz po Hokkaidō – 90 osób na kilometr kwadratowy. Położona na wyspie Honsiu, leży nad Oceanem Spokojnym i sąsiaduje z prefekturą Akita na zachodzie, Aomori na północy oraz Miyagi na południu. Łańcuch górski Ou ma kilka aktywnych wulkanów. Stolicą prefektury jest miasto Morioka. Innym ważnym miastem jest Hiraizumi, które odgrywało bardzo ważną rolę polityczną i kulturową. Słynie głównie z przemysłu rybnego i metalowego. Jest to jedna z prefektur, które najbardziej ucierpiały przez wielkie trzęsienie ziemi i tsunami w marcu 2011 roku. Jedną z form wsparcia, jakie każde może udzielić temu regionowi, jest turystyka. W prefekturze Iwate jest wiele ciekawych miejsc, które usatysfakcjonują nawet najbardziej wymagającego podróżnika.

Historia

W przeszłości teren prefektury należał do prowincji Mutsu. Prefektura Iwate została stworzona po wojnie domowej boshin w 1876 roku. Hiraizumi było siedzibą rodu Hiraizumi Fujiwara od epoki Heian aż po późny okres Kamakura.

Warto zobaczyć

  • Sanriku – przepiękne wybrzeże, rozciągające się od południowej części prefektury Aomori, przez Iwate po Miyagi. Mocno ucierpiało przez wielkie tsunami w 2011 roku – odbudowa potrwa jeszcze wiele lat, jednak prace postępują szybko, a większość dróg została wybudowana w ekspresowym tempie.

  • Hiraizumi – miejsce wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.  Od 1105 było siedzibą północnej gałęzi rodu Fujiwarów i dzięki temu prężnie rozwijało się politycznie i kulturowo. Siedziba słynnych świątyń buddyjskich:  Chūson-ji, gdzie pochowani są przedstawiciele rodu Fuijwara, oraz Mōtsū-ji

Złoty ołtarz w świątyni Chūsonji

Złoty ołtarz w świątyni Chūsonji

Takkoku no Iwaya – świątynia zbudowana u stóp klifu

  • Hachimantai – górski region słynący z tradycyjnych gorących źródeł, czyli onsenów
  • Tōno – miasteczko o wyjątkowym folklorze, gdzie „zamieszkują” stwory znane z japońskich mitów

Lokalne specjalności

  • makarony – miasto Morioka szczególne słynie z różnego rodzaju klusek. Trzy najsłynniejsze z nich to wanko soba, czyli makaron gryczany podawany w malutkich porcjach przez obsługę aż do momentu, kiedy nie powiemy, że mamy dość; reimen, makaron koreańskiego pochodzenia z dodatkami i w bulionie na zimno; oraz jajamen, rodzaj makaronu udon podawany z mięsnym miso, zieloną cebulką, ogórkiem i odrobiną imbiru. Miseczka z wanko soba jest również maskotką prefektury.

  • krakersy nambu senbei, które w przeciwieństwie do tradycyjnych japońskich senbei nie są wypiekane z mąki ryżowej, ale pszennej. Jest to rodzaj ciasteczek z różnymi dodatkami

 

źródla zdjęć: find-travel.jp, chusonji.org.jp, travelbook.co.jp

 

5 najciekawszych onsenów (gorących źródeł) w Japonii

 

Onsen to bardzo popularny sposób na relaks w Japonii. Są to gorące źródła, wokół których wybudowano kompleksy basenów z naturalnie ogrzewaną wodą, posiadającą często właściwości lecznicze ze względu na wysoką zawartość minerałów. Japończycy uwielbiają po ciężkim dniu pomoczyć się w ciepłej kąpieli, nic więc dziwnego, że również onseny cieszą się ogromną popularnością. Oto kilka, naszym zdaniem, najciekawszych z nich.

Arima

Jeden z najstarszych onsenów. Znajduje się w prefekturze Hyogo, godzinę drogi z Osaki. Popularny wśród rodziny cesarskiej i dostojników dworskich w okresie Edo.

Hakone

Onsen w prefekturze Kanagawa, około 1.5 godziny drogi z Tokio. Zbudowany ponad 1,300 lat temu i rzeczywiście można tam poczuć atmosferę dawnych czasów, zatrzymując się w jednym z tradycyjnych japońskich hoteli ryokan.

Atami

Kompleks gorących źródeł znajdujący się na wybrzeży w prefekturze Shizuoka. Jest to również miejsce z bardzo długą, ponad 1,000-letnią tradycją. Odpoczywali tu shogunowie w epoce Edo, a słynni artyści inspirowali się do pisania dzieł.

Beppu

Znajduje się w prefeturze Oita na wyspie Kiusiu. Jest to miejsce z największą ilością onsenów w Japonii, a także z największą objętością wód.  Inną atrakcją poza onsenami jest słynny szlak turystyczny Beppu Jigoku Meguri, czyli osiem onsenów z wyjątkowymi nazwami, w których nie można się jednak kąpać, ponieważ ich temperatura przekracza 100 stopni Celsjusza.

Shibu

Bardzo popularna lokalizacja ze względu na piękne widoki – onsen jest położony w górach w prefekturze Nagano. Jednak chyba jego największa atrakcją jest możliwość zobaczenia dzikich małp relaksujących się w onsenie Jigokudani Noen Koen.

 

źródla zdjęć: wow-j.com, travel-japan.com, visit-oita.com, trip-adivsor.com, visit.arima-onsen.com, jalan.net, shibuonsen.net, 123rf.com, hg.co.jp

Przewodnik po prefekturach – Okinawa 沖縄

 

Palmy, plaża, słońce i błękit oceanu… Czy wiedzieliście, że takie egzotyczne wakacje można spędzić również w Japonii? Charakteryzująca się podzwrotnikowym klimatem prefektura Okinawa 沖縄, dosłownie „lina na otwartym morzu”, to najbardziej wysunięta na południe japońska prefektura. Jako jedyna nie leży na żadnej z czterech głównych wysp – należy do archipelagu Riukiu, rozciągającego się między Tajwanem a wyspą Kiusiu. W skład Okinawy wchodzi 160 wysepek, z których 49 jest zamieszkanych przez ok 1,39 miliona ludności.

Krótko o historii

Już od XV wieku wyspy, a raczej Królestwo Riukiu, ze względu na swoje położenie, były łącznikiem handlowym między Japonią, Chinami, a południowo-wschodnią Azją. Zawarto układ trybutarno-handlowy z Chinami, a w 1609 po inwazji ze strony Satsumy (dzisiejsza Kagoshima) zostali zmuszeni do układu trybutarnego również z nimi, co na jakiś czas ograniczyło handel zagraniczny. Podczas restauracji Meiji w 1972 wyspy zostały zaneksowane przez japońskie wojsko, a w 1879 zostały nową prefekturą japońską o nazwie Okinawa. Podczas II wojny światowej miała miejsce wielka bitwa o Okinawę (1945) wygrana przez Amerykanów, których wojska do dziś stacjonują na wyspie w kilku bazach.

Ulica w mieście Okinawa

Kultura Okinawy

Okinawa różni się od pozostałych wysp Japonii do tego stopnia, że Japończycy wyrażają się o niej jak o „obcym kraju.” Ze względu na położenie i historię, mocno widoczne są wypływy kultury chińskiej, czego najlepszym przykładem jest architektura zamku królewskiego w Shuri. Nieodłącznym elementem krajobrazu Okinawy są olbrzymie grobowce w kształcie skorupy żółwia (jap. kamekōbaka), które przywędrowały z Chin w XVII wieku. Na niemal każdym dachu czy szczycie bramu można zobaczyć shīsa, czyli stróżujące psy-lwy.

Stróżujący na dachu shīsa

Najpopularniejszym sportem na Okinawie jest karate, ale prefektura słynie wśród turystów głównie z plaż, jedzenia i wyjątkowej muzyki, która jest połączeniem tradycyjnych dźwięków z popularną muzyką amerykańską.

W przeciwieństwie do reszty Japonii, gdzie najpopularniejszymi wierzeniami są buddyzm i shintoizm, na Okinawie popularne są wierzenia bliskie animizmowi, a także szamanizm.

Zamek Shuri

Zamek Shuri

Jak spędzić czas?

Turyści na Okinawie najczęściej spędzają czas na plażach – opalają się, pływają (chociaż koniecznie trzeba uważać na niebezpieczne węże morskie i meduzy czyhające w wodzie), nurkują podziwiając bogatą faunę i florę, uprawiają sporty wodne, a także próbują łowienia ryb na morzu, ponieważ Okinawa słynie z gatunków niespotykanych w innych częściach Japonii.

Coś dla podniebienia

Na sam koniec warto wspomnieć o kulturze kulinarnej Okinawy, która, podobnie jak inne elementy kultury, jest wyjątkowa w porównaniu z resztą kraju. Silne są wpływy pobliskiego Tajwanu. Królują tutaj dania z wieprzowiny, i to dosłownie z każdej części! Najpopularniejsze dania to tibichi (ティビチ) – golonka, gōyā champurū (ゴーヤーチャンプルー),  smażona wieprzowina z tofu i gorzkim melonem gōyā, gurukun (グルクン) – niewielka, tradycyjna okinawska ryba, czy sōki soba (ソーキそば) – zupa z makaronem i kawałkami tłustej pieczonej wieprzowiny.

Gōyā champurū

Jak już wspominaliśmy, każda część świnki może się znaleźć na talerzu na Okinawie. Dla poszukiwaczy mocnych wrażeń polecamy spróbowanie jednego z chinmi, czyli „dziwnego jedzenia”. Przykładowo można skosztować mimigā (ミミガー) – świńskich uszek, a to tylko jedna z łagodniejszych propozycji. Oczywiście silne są też wpływy amerykańskie, czyli hamburgery, lody, szynka spam, a do picia piwo korzenne.

Tradycyjnym napitkiem alkoholowym jest awamori, mocny trunek ryżowy z nawet 60% zawartością alkoholu, wyrabiany z importowanego tajskiego ryżu jaśminowego (w przeszłości na Okinawie były problemy z importem ryżu z głębi Japonii).

Wyjątkowy klimat, odrębna kultura i błękit oceanu sprawiają, że Okinawa jest coraz częściej wybierana jako cel wakacyjnych wycieczek, nie tylko przez Japończyków, ale również obcokrajowców. Co prawda nie jest tak licznie oblegana jak pozostałe miejsca w Japonii, ale prężnie rozwijająca się turystyka i taniejące połączenia lotnicze być może wkrótce sprawią, że będzie to obowiązkowe miejsce do odwiedzenia przy okazji wizyty w Kraju Kwitnącej Wiśni.

 

źródła zdjęć: nenshuu.net, okinawastory.jp, japanupdate.com, expedia.co.jp, tabimo.jp, wbf.co.jp, kyounoryouri.co.jp, okinawa-information.com

Chikuwa curry (Japończyk Gotuje)

 

Dziś w ramach cyklu artykułów „Japończyk Gotuje” chcielibyśmy przedstawić Wam przepis na chikuwa curry. To danie jest połączeniem kawałków wieprzowiny z okrągłymi kotletami rybnymi zwanymi chikuwa w aromatycznym sosie curry. Spróbujcie, czy Wam będzie smakowało!

Składniki (dla 4 osób):

  • chikuwa ・・・・・・・・・3-4szt. (do kupienia w sklepie Shilla, przy ul. Belgradzkiej na Natolinie)
  • wieprzowina na gulasz ・・・・・300g
  • cebula ・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・1 szt.
  • marchewka ・・・・・・・・・・・・・・・・・・1 szt.
  • ziemniaki ・・・・・・・・・・・・・・・・・・2-3 szt.
  • czosnek ・・・・・・・・・・・・・・・・・・・1 ząbek
  • pomidor ・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・1 szt.
  • jabłko ・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・1/4
  • jogurt naturalny ・・・・・・・・・・・3 łyżki
  • olej ・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・2-3 łyżki
  • woda ・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・・600ml
  • curry roux 1 opakowanie (do kupienia  w sklepach z azjatyckimi produktami; w zależności od marki curry roux ilość wody potrzebna do przepisu może się różnić – sprawdź opis na opakowaniu curry roux)*
  • ugotowany ryż
  • sól i pieprz

*najlepszy smak otrzymasz mieszając curry roux dwóch różnych marek

Chikuwa

Marchewka i cebula

Kawałki mięsa dopraw solą i pieprzem.
Pokrój cebulę oraz marchewkę, jak na zdjęciu.
Ziemniaki obierz i pokrój na kawałki wielkości jednego kęsa.
Czosnek posiekaj. Chikuwa pokrój na mniejsze kawałki.
Wieprzowina
Wodę, jogurt, jabłko i pomidor zblenduj. Do garnka nalej olej i na małym ogniu usmaż czosnek. Następnie dodaj cebulę i mięso.
Chikuwa curry
Gdy mięso zmieni kolor dodaj zblendowaną wodę, jogurt, jabłko, pomidor, pokrojone ziemniaki i marchewkę, kawałki chikuwa. Zagotuj i zbierz powstałą na wierzchu pianę.
Chikuwa curry
Po tym czasie zdejmij z ognia i dodaj pokruszone curry roux. Wymieszaj, aż do całkowitego rozpuszczenia curry roux. Postaw na mały ogień i gotuj przez 5 min.
Chikuwa curry
Podawaj w głębokim talerzu, nakładając curry na ugotowany ryż.

Aji fry – smażony ostrobok – Japończyk Gotuje

Dziś przedstawiamy Wam danie, które zapragnęliśmy przygotować po obejrzeniu filmu„Nasza młodsza siostra”. Jest to bardzo popularna potrawa w małych nadmorskich miasteczkach. Tak samo w filmie, w restauracji „Umi neko” było to jedno z najpopularniejszych dań, ponieważ ostrobok w takich miejscach jest bardzo świeży, co pozwala docenić smak jego mięsa. Tradycyjnie w restauracjach jest on podawany w zestawie z zupą miso, białym ryżem i surówką z cienko posiekanej białej kapusty. Zachęcamy Was do przygotowania tych rzeczy przed zabraniem się za aji fry.

Składniki (dla dwóch osób):

  • ostrobok……………………4 szt.  (każda poniżej 300g; my kupiliśmy je od FishLovers)
  • sól i pieprz………….do smaku
  • mąka
  • roztrzepane jajka………..2 szt.
  • panko (panierka, do kupienia w sklepach z azjatyckimi produktami)
  • olej do smażenia
  • cytryna……………………….1/2

Przygotowanie:

No.1

Najważniejsze jest odpowiednie przygotowanie ryb.
Zacznij od oskrobania ich z łusek.
Następnie z każdej ryby trzeba wyciąć miejsce tuż przed ogonem – jest ono bardzo twarde.
Zdjęcie pokazuje, o które miejsce chodzi.
Następnie wsuń nóż pod płetwę piersiową i odetnij głowę.
Kolejnym krokiem jest sebiraki, czyli rozcięcie ryby.
Natnij rybę od strony grzbietu (brzucha nie rozcinamy!) po obu stronach kręgosłupa – pozwoli to na jego łatwe usunięcie.
No.2
Otrzymamy filet połączony w części brzusznej (jak na zdjęciu).
Natrzyj wszystkie filety solą i pieprzem.
No.3
Obtocz w mące, jajku i panko.
No.4
Smaż na oleju rozgrzanym do około 170⁰C.
No.5
Podawaj z  ćwiartką cytryny, ryżem, zupą miso i surówką z cienko posiekanej białej kapusty.

Wspomnienia z Japonii – staż z AIESEC

Był luty. Kończyłam już piąty rok studiów na japonistyce, a jeszcze nigdy nie byłam w Japonii. Tak nie może być! – pomyślałam, po czym załamałam ręce, bo było już za późno, żeby dostać się na jakiekolwiek stypendium. Muszę wyjechać, bo dopiero tam naprawdę nauczę się języka. Poza tym jaki jest sens nauki o kraju, którego nigdy się nie widziało na własne oczy?

To wtedy koleżanka zamieściła na mojej grupie studenckiej ogłoszenie, że szuka osoby chętnej na półroczny staż w Japonii. Organizatorem był AIESEC – studencka organizacja międzynarodowa, działająca od 1948. Założyli ją studenci, którzy mieli na celu chronić pokój na świecie poprzez lepsze porozumienie międzykulturowe. AIESEC ma swoje biura przy największych uniwersytetach na całym świecie i za ich pośrednictwem można wyjechać na staż lub wolontariat w praktycznie każde miejsce na świecie. Senpaika, której już udało się wyjechać, została poproszona przez swojego szefa o znalezienie kolejnej chętnej osoby. Zgłosiłam się, wysłałam dokumenty i CV po japońsku, wkrótce miałam rozmowę kwalifikacyjną z przyszłym pracodawcą przez Skype, a dzień później dostałam wiadomość  – gratulujemy i zapraszamy do Japonii. Nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście! W końcu miało się spełnić moje największe marzenie! Na dodatek będę miała możliwość podwyższenia swojego poziomu znajomości japońskiego poprzez pracę z Japończykami.

Mój przyszły pracodawca wystąpił dla mnie o specjalną wizę dla stażystów. Po 3 miesiącach otrzymałam ją pocztą. Po załatwieniu wizy w japońskiej ambasadzie w Polsce mogłam wreszcie kupić wymarzony bilet do Japonii. Pracodawca pokrywał połowę kosztów przelotu.

 

Kaczka Kuwayaki z mirin i pomarańczą (Japończyk Gotuje)

Kaczka Kuwayaki z mirin i pomarańczą 鴨のくわ焼き みりんとオレンジ風味

Początki kaczki kuwayaki są bardzo interesujące. Kuwa(鍬くわ) to motyka. Bardzo dawno temu rolnicy używali motyki jako patelni i na niej przygotowywali smażone mięso z drobiu. Robili to w ukryciu, gdyż ogólnie panujący buddyzm zabraniał spożywania mięsa. Do dziś używa się nazwy kuayaki na określenie smażonych dań z drobiu z sosem słodko-słonym. Dziś pokażemy Wam przepis z wykorzystaniem mirin i pomarańczy.

Składniki (dla 2 osób):

  • pierś z kaczki              250-300 g
  • sól, pieprz
  • pomarańcza                 1 szt. (sam miąższ – bez białych skórek)
  • skórka z kumkwatu   (do przybrania)
  • wasabi
  • szczypiorek                   (pęczek)

Sos mirin:

  • mirin            150 ml
  • sos sojowy   100 ml

Przygotowanie:

1. Natrzyj pierś z kaczki solą i pieprzem, usmaż z obu stron na patelni. Następnie zawiń w folię aluminiową i przełóż na talerz. Pozostaw w ten sposób tak długo jak długo była smażona pierś.

kaczka 1

2. Na patelni zagotuj mirin, następnie dodaj sos sojowy i miąższ z pomarańczy. Całość zagotuj.

2 kaczka

3. Dodaj pierś z kaczki i polej ją powstałym sosem. Trzymaj na patelni aż sos się skarmelizuje.

3 kaczka

4. Pokrój szczypiorek na 7 cm kawałki i ułóż na talerzu. Na talerzu połóż pokrojoną na plasterki pierś z kaczki. Polej skarmelizowanym sosem. Na wierzchu połóż pokrojoną na cienkie paseczki skórkę z kumkwatu. Kaczka będzie również smaczna jeżeli podasz ją z odrobiną wasabi.

4 kaczka

SMACZNEGO! 🙂

 

 

 

źródło: Japończyk Gotuje

 

Podróż do Japonii (wspomnienia Justyny Dajczak cz.5)

…Ostatni, czwarty dzień, mogłam poświęcić bardziej swobodnemu zwiedzaniu Kioto, jako że tego dnia nie było już nagrań. Od rana eksplorowałam zakamarki Gion, by później zobaczyć także wiele miejsc poza tą okolicą. Najpierw buddyjska świątynia Kenninji, później chram Yasui Konpiragu, bardzo ciekawe miejsce, w którym stoi wielki kamień z otworem w dolnej części, z którego słynie. Jest poświęcone więziom, można złożyć w nim ofiarę w intencji zerwania niechcianych (np. toksycznych) , lub nawiązania pożądanych (z kimś, kto się nam podoba). W tym celu, po ofierze i modlitwie należy przeczołgać się przez otwór w kamieniu, co symbolizuje pozostawienie więzi za sobą, lub wkroczenie w nowe.

Później przyszła pora na dwa bardzo charakterystyczne miejsca, związane z buddyzmem. Pięciopiętrowa pagoda, bardzo popularny symbol na widokówkach, często ukazywana wystająca ponad kwitnącymi sakurami. Jest częścią kompleksu świątynnego Ninnaji i rzeczywiście mocno wystaje poza poziom zabudowań w tej części miasta, robiąc majestatyczne wrażenie. Później nadeszła kolej na Kiyomizudera, słynny kompleks świątyń i chramów, który jest miejscem kultu od ponad tysiąca lat. Można tam zobaczyć m. in. żelazne klapki, które mnisi nosili dla doskonalenia ciała i ducha, jednak najbardziej zachwycającym widokiem jest sama główna świątynia, wyrastająca z górskiego zbocza, podparta gigantycznymi belkami i zatopiona w morzu drzew.

Tego dnia udało mi się także odwiedzić kolejną, po Gion, dzielnicę rozrywki – Pontocho. Niestety nie było mi dane zobaczyć tamtejszych gejsz, ponieważ była to dość wczesna pora, a te miejsca ożywają wieczorem. Pontocho ma kompletnie inny klimat, jako wąska uliczka nad samą rzeką Kamo w ogóle nie przypomina przestronnego Gion.

Kolejnym z widoków pocztówkowych, po pagodzie w Ninnaji i Kiyomizu, jest oczywiście Kinkakuji, czyli słynny złoty pawilon. Nie ja jedna chciałam zobaczyć tak popularne miejsce – turystów były prawdziwe tłumy. Zdjęcie na tle pawilonu bez cudzych łokci wymagało sporo cierpliwości. Oprócz samego pawilonu, bardzo piękny jest też ogród wokół niego, z karpiami w stawie, źródełkami i kompozycjami z krzewów.

Ostatnim punktem na trasie był ten, na którym mi najbardziej zależało (zaraz po Gion) – Fushimi Inari, chram poświęcony bogini ryżu i dostatku, oraz lisom, jako jej posłańcom. Jest tam znana ścieżka wiodąca do drugiego chramu położonej wyżej na wzgórzu, obudowana ponad tysiącem torii. Wrażenie, jakie robi, jest nie do opisania. Przechodzenie pod torii, w czerwonawym cieniu, niezwykle stymuluje umysł, gdy z każdym krokiem w rytmicznych odstępach padają na nas promienie słońca przerywane belkami ponad głową. Bardzo żałuję, że nie było mi dane przejść całej 4km ścieżki do wewnętrznego chramu, musiałam zadowolić się krótszym odcinkiem, ponieważ kończył się czas.

Z Fushimi Inari udałam się na dworzec, niemal spóźniając się na shinkansen (czas traci znaczenie pod szeregami torii). Radość powoli ustępowała żalowi i tęsknocie, bowiem był to ostatni fragment podróży na lotnisko Haneda. Po 4 dniach niezapomnianych doświadczeń musiałam pożegnać się z Japonią, ale wiem, że nie na zawsze. Choćby nie wiem co – na pewno jeszcze tam wrócę.

11033719_1153038704710963_5185627862861557752_o

Podróż do Japonii (wspomnienia Justyny Dajczak cz.4)

…Trzeciego dnia ubrałam yukate i tak spacerowałam po Gion i okolicach, spędzając pół dnia na nagrywaniu ujęć do programu. Zwiedzałam wszystkie zakamarki, uliczki i aleje. Później udałam się do pobliskiego chramu Yasaka, gdzie gejsze występują przy okazji niektórych uroczystości, a także modlą się o powodzenie w pracy. Kupiłam wróżbę, ale niestety nigdy nie mam do nich szczęścia – była niepomyślna!

Po wizycie w Yasaka, wróciliśmy do Gion. Następy cel miał być niespodzianką, więc nie wiedziałam, dokąd jestem prowadzona. Zaczęłam się domyślać, gdy weszłam do niepozornego budynku, ukrytego poza głównymi ścieżkami turystów, gdzie wejścia pilnował dozorca, a wewnątrz zauważyłam maiko w nieformalnym stroju (yukata i brak makijażu). Upewniłam się, gdy po chwili kluczenia wąskimi korytarzami, otworzyły się drzwi do pokoju. Maty tatami, dużo miejsca, część pomieszczenia z drewnianą, lekko podwyższoną sceną i magnetofon w kącie. Wiedziałam już, że to pokój do nauki tańca, a budynek, w którym się znajdował, to Yasaka Nyokoba. To swoista szkoła gejsz, miejsce, gdzie najlepsi nauczyciele uczą maiko i geiko tańca, gry na instrumentach, śpiewu. Byłam kompletnie oszołomiona. To nie jest miejsce, do którego można po prostu wejść. Nigdy nie sądziłam, że mi się to uda, ba, nawet nie zakładałam takiej możliwości uznając Nyokoba za teren po prostu niedostępny. I taki by pewnie pozostał, gdyby nie udział w programie, bo sama na pewno nie byłabym w stanie się tam dostać.

Byłam zachwycona, widząc Mamekiku i Mamefuji w strojach do nauki (lekkie, nieformalne kimona – bardziej eleganckie niż zwyczajowa yukata, ale to ze względu na nagrania) i nauczycielkę. Byłam pewna, że będzie mi dane na własne oczy zobaczyć lekcję tańca. Moja ekscytacja rosła w postępie geometrycznym, kiedy dowiedziałam sobie, kim jest nauczycielka siedząca przede mną ze swobodnym uśmiechem. Inoue Yasuko. Inoue! Główny ród nauczycieli tańca z Gion, cieszący się wyjątkowym szacunkiem. Jest albo rzeczywiście spokrewniona z rodem Inoue, albo nadano jej to nazwisko, jeśli wykazała się niezwykłym talentem tanecznym.

Pokazano mi typową lekcję. Siostry (jak zwracają się do siebie gejsze) Mame zatańczyły Gion Kouta, najbardziej popularny taniec, który zwykle jest pierwszym, którego się uczą. Nauczycielka korygowała błędy i pomagała utrzymać odpowiedni rytm intonując pieśń w specyficzny sposób, uwydatniając dźwięki, które dyktują tempo tancerkom.

Obserwowałam jak we śnie, po czym brutalnie mnie z niego wyrwano. Powiedziano mi, żebym się przygotowała, bo za chwilę pani Inoue udzieli lekcji i mi! Euforia mieszała się z paniką. Co prawda uprzedzono mnie przed podróżą, żebym zapoznała się z nagraniem tańca Gion Kouta, ale w życiu nie sądziłam, że będę go tańczyć (wtedy wyuczyłabym się na pamięć!). Stanęłam w obliczu wielkiego autorytetu i byłam przerażona perspektywą porażki – chciałam pokazać, jak bardzo fascynuje mnie ten gatunek tańca, ale bałam się, że się skompromituję. Koniec końców popełniłam wiele błędów, ale przy pierwszej próbie nowego tańca mnie to nie dziwi. Myślę jednak, że ogólny efekt nie był zły, a nauczyłam się wielu dodatkowych rzeczy o tańcu, których nie byłabym w stanie dostrzec na nagraniach na Youtube.

Później udałyśmy się ponownie do Tama okiya, gdzie miałam pokazać maiko, jak własnymi siłami usiłuję odtworzyć ich strój. W garderobie, w której wcześniej malowała się Mamefuji, Pokazywałam jak czeszę się w japońskim stylu. Użyłam swoich metod europejskich i różnych trików, by uzyskać efekt podobny do uczesania wareshinobu, jakie noszą początkujące maiko. Pokazałam też moją imitację ich stroju, która powstała m. in. ze zmodyfikowanego kimona ślubnego i wielu samodzielnie wykonanych elementów (ze względu na bardzo małą dostępność przedmiotów rzeczywiście używanych przez gejsze). Myślę, że Mamefuji, która mnie obserwowała, była autentycznie zaskoczona (chociaż umiejętność schlebiania ludziom to część jej zawodu), że używając innych metod, bez pomocy fryzjera i garderobianego, uzyskuję nieco podobny efekt. Spędziłyśmy razem jeszcze chwilę, po czym nastał wieczór i ja udałam się na kolację, a dziewczęta do pracy…

11872213_1153038014711032_7390886964425959033_o 11873387_1153038434710990_2437901764503093481_n